۱۰۱ بازدید اسفند, ۱۳۹۸ روشنگری, قرآن و عترت

«نور» در همه جای قرآن مفرد به کار رفته است و در کنار آن، «ظُلمَت» به صورت جمع؛ که این موضوع خود چندین پیام دارد:

الف) «نور»، رمز توحید است و «ظُلمَت»، رمز کثرت و شرک؛ بنابراین نور، وحدت آفرین است و ظلمت، کثرت آفرین. (اللهُ نورُ السَّماواتِ وَ الاَرض).

ب) در جبهه نور، نباید تفرّق و پراکندگی باشد. اختلاف و تضاد و پراکندگی در ظلمات پیش می آید.

ج) اگر انسان از نورِ واحد جدا شود، در “یک ظلمت” قرار نمی گیرد؛ در ظلمت های تو در تو می افتد. (ظلمات)

د) اگر انسان ولایت مطلقه و واحد الله را نپذیرد، هر روز یا هر لحظه بنده و نوکر یکی است (اللهُ وَلیُ (مفرد) الَّذینَ آمَنوا … وَالَّذینَ کَفَروا اَولیاءُهُمُ (جمع) الطّاغوت).

ه) شرط این که انسان بصیرت داشته باشد، این است که با نور الهی ببیند. یکی از معانی این نور، «قرآن» است (وَ اَنزَلنا اِلَیکُم نوراً مُبیناً).

اشتراک گذاری :
برچسب ها