8 بازدید فروردین, ۱۳۹۹ ادبیات

✍🏻 آنچه که در بسیاری از شعرا و بزرگان ادب کلاسیک فارسی جلب توجه می‌کند، وارد کردن اعتقادات مذهبی در عرصه‌ی ادبیات است به گونه ای هیچ وقت ما شاعر و نویسنده را نمی‌توانیم جدا از اعتقادات او در نظر بگیریم؛

💠 در غالب صفحات آثار آنان نام خدا و تفکر توحیدی موج می‌زند؛ اما شاید این سوال ایجاد شود که آیا شاعرانی که نام از شراب برده‌اند، می‌خوار بوده‌اند؟

🔰 برای مثال، نظامی این‌گونه این اتهام را از خود می‌زداید:

🔸نپنداری ای خضر پیروز پی
🔹که از می مرا هست مقصود می

🔸که از می همه بیخودی خواستم
🔹بدان بیخودی مجلس آراستم

🔸مرا ساقی از وعده‌ی ایزدیست
🔹شراب از خرابی می از بیخودی است

🔸وگرنه به یزدان که تا بوده‌ام
🔹به می دامن لب نیالوده‌ام

🔸گر از می شدم هرگز آلوده‌کام
🔹حلال خداییست بر من حرام

💢 با این ابیات موضع خود را در مورد شراب مشخص می‌کند که دیگر کسی نمی‌تواند اتهام می‌گساری را بر نظامی ببندد، همان اتهامی که بر بسیاری از شاعران دیگر به دلیل عدم نکته سنجی‌های اینگونه بسته می‌شود.

۰
اشتراک گذاری :
برچسب ها