۶۵ بازدید بهمن, ۱۳۹۸ استاد قرائتی, قرآن و عترت

در آیه ۱۱۲ سوره نحل می‌خوانیم:
وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْیَهً کَانَتْ آمِنَهً مُطْمَئِنَّهً یَأْتِیهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِنْ کُلِّ مَکَانٍ فَکَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذَاقَهَا اللَّهُ لِبَاسَ الْجُوعِ وَالْخَوْفِ بِمَا کَانُوا یَصْنَعُونَ
و خداوند (براى شما) قریه‌اى را مثال مى‌زند که امن و آرام بود، روزی اش از هر سو فراوان مى‌رسید، امّا (مردم آن قریه) نعمت‌هاى خدا را ناسپاسى کردند، پس خداوند به (سزاى) آن چه انجام مى‌دادند، پوشش فراگیر گرسنگى و ترس را بر آنان چشانید.

استاد قرائتی در تفسیر این آیه می‌گوید:
تاریخ بشر، داراى ضابطه، قانون و برپایه سنّت‌هاى الهى است.
از بیان مثال‌هاى قرآنى درباره تاریخ و اقوام گذشته، عبرت بگیریم.
امنیّت و آرامش در رأس نعمت‌ها و زمینه‌ توسعه در رزق و اقتصاد جامعه است.
کفران نعمت در همین دنیا، عقاب دارد.
کفران نعمت باعث زوال آن است.
فقر اقتصادى و ناامنى اجتماعى، از نشانه‌هاى بى‌اعتنایى جامعه به اصول دینى است.
کفران نعمت هم عذاب جسمى دارد. (فقر و گرسنگى)، هم عذاب روحى و روانى (ترس و نا امنى)

اشتراک گذاری :
برچسب ها