image 314 بازدید شهریور, ۱۳۹۷ محرم

می‌گویند اماممان مهدی (عج) جایی است که روضه عمویش عباس به پا باشد. در مظلومیت شهدای کربلا چه شکی است پس چرا عباس؟ مگر نه اینکه عباس درست پا در جایی گذاشت که مولایش حسین، مگر نه اینکه عباس همان کاری کرد که یک امام از ماموم خود می‌خواهد، مگر نه اینکه امام شهیدمان، عباس داشت ولی حالا هزاران سال بعد امام غریبمان تنها و بی‌یاور به انتظار عباس‌هاییست که علم دفاع از دین خدا را بردارند. حسین (ع) همه آنچه داشت را فدا کرد تا قبول نکند، هم می‌شود مسلمان بود هم شراب خورد، هم می‌شود مسلمان بود هم سگ‎بازی کرد، هم می شود عمامه داشت هم بیت المال مسلمین را غارت کرد. سال ها بعد اینبار هم، دین خدا در خطر است، همه کمبودها به پای دین نوشته می‌شود. حسین زمانمان مدت‌هاست قیام کرده، فقط به دنبال یک عباس است که علم بردارد. بیایید محرمی مهدوی داشته باشیم… تا زمانی که فقط بر یک سر بریده اشک می‌ریزیم، یعنی نه محرم را فهمیده‌ایم نه امام را نه خدا را. چه تفاوت است بین آنهایی که با شمشیر سر از بدن امام نه، امامت جدا کردند و مایی که با اشک هزاران سال است که این کار را می‌کنیم. اشک بر حسین باید ما را به امام زمان برساند وگرنه تنها خالی کردن خودمان است و بس. دعا کنیم روزی یک عباس بیاید اماممان را یاری دهد که فرج او فرج همه ماست و چه خوب که آن عباس خود ما باشد…

(عکس از عارف جلایر)

۲+
اشتراک گذاری :
برچسب ها