image ۳۷ بازدید خرداد, ۱۳۹۹ آخرالزمان, تلنگر, روشنگری, علائم ظهور

 

 

کرونا که آمد، وحشت، همه‌ی دنیا را فراگرفت. رعایت نکات بهداشتی و به اصطلاح «پروتکل‌ها»، اصلی‌ترین دغدغه‌ی مردم شد. رفت‌وآمدها به حدّاقل رسید و اضطراب‌ها رو به افزایش گذاشت. حالا دیگر به برکت فاصله‌گذاری‌ها و مجازی شدن ارتباط‌ها، مردم قدر عزیزان‌شان را بیشتر می‌دانستند. پیامدهای کرونا و آمار ابتلا و فوتی‌های آن، در صدر اخبار روزانه‌ی رسانه‌های داخلی و خارجی قرار گرفت.

مردم حواس‌شان بود که حتماً در طول روز، چندین بار دست و صورت خود را با آب و صابون بشویند، حاضر شدند نفس‌گیر بودن ماسک را به جان بخرند، مایع ضدّعفونی‌کننده را همیشه دَمِ دست نگه دارند، دست دادن و روبوسی کردن با دیگران در زمان احوال‌پرسی را خطّ قرمز خود بدانند، سفرهای خود را به زمان دیگری مؤکول کنند، ساعت‌ها به اجبار در خانه بنشینند و به این بهانه، پُزِ خانواده‌دوستی بدهند، از تعطیلی مدارس و دانشگاه‌ها در پوست خود نگنجند و … . عجیب‌تر آن که عدّه‌ای حتّی برای فرار از کرونا، دست به دامانِ «مشروباتِ الکلی» (یا به قول صدا و سیمای خودمان: «الکل‌های خانگی»!) شدند و «از هولِ حلیم تو دیگ افتادند» و پیش از آن که کرونا به سراغ‌شان بیاید، نسخه‌ی مرگِ خود را به دست خودشان پیچیدند!

حالا سؤال این جاست که:

– چرا کرونا، بیش از آن که کشورهایی همچون عراق، یمن و افغانستان را درگیر کند، در کشورهایی مثل آمریکا، فرانسه، انگلیس و آلمان جولان می‌دهد؟

– چرا کشورهای ضعیفی که عمدتاً با عناوین کشورهای «عقب‌افتاده» یا «جهان‌سومی» از آن‌ها یاد می‌شود و به سبب طمعِ استکبار، سطح پایین‌تری از توسعه، پیشرفت و امکانات مادّی را تجربه می‌کنند، در مقایسه با کشورهایی که در ذهنِ کوچکِ عدّه‌ای، «کدخدا» و «ابَرقدرت» دنیا هستند و نماد فرهنگ و تمدّن بشری به حساب می‌آیند، سهم کمتری از کرونایی‌های جهان را در خود جای داده‌اند؟

– چرا کفه‌ی ترازوی آمار ابتلا و تلفات کرونا، در کشورهایی همچون فرانسه که میزان توجّه به بهداشت و پایبندی به پروتکل‌های بهداشتی در آن‌ها پررنگ‌تر است، ده‌ها برابر سنگین‌تر است از کشورهایی که مردم آن همواره، یا از کمبود امکانات بهداشتی و حتّی گاهی تحریم‌های دارویی رنج می‌برند و یا در آتشِ جنگ‌افروزی‌های همان مدّعیان حقوق بشر می‌سوزند؟

– چرا وقتی هنوز آمار مبتلایان کرونا در عراق به ۱۰۰ نفر نرسیده بود، آمار تلفات کرونا در آمریکا از مرز چند هزار نفر هم گذشته بود و حالا هم با گذشت زمان، هنوز آمار آمریکا، همچنان چند ده برابر آمار عراق است؟

و… .

به نظر می‌رسد عاملی مهم‌تر از بهداشت، در این مسئله اثرگذار است. کمی بیشتر که دقّت می‌کنیم، می‌بینیم نوع سبک زندگی انسانی، رابطه‌ی مستقیمی با میزان شیوع کرونا دارد. جوامعی که مردم آن هنوز از سبک زندگیِ اسلامی فاصله نگرفته‌اند و وجدان‌ها در آن بیدارتر است و ارزش‌ها پررنگ‌تر، حتّی اگر پایین‌ترین سطح از بهداشت را هم داشته باشند، باز این (به اصطلاح) پیشرفته‌ترین، متمدّن‌ترین، باکلاس‌ترین و بهداشتی‌ترین کشورهای اروپایی هستند که آمار کرونا در آن‌ها سر به آسمان می‌گذارد.

انگار کرونای تیزهوش(!)، خوب می‌داند که بین جامعه‌ای که جوان‌ترها را توصیه به نگهداری و مراقبت از سالمندان می‌کنند و جامعه‌ای که امکانات بهداشتی را عمداً از خانه‌های سالمندان دریغ می‌کنند، کدام یک را برای سکونت خود انتخاب کند! یا بین مردمی که از جان خود گذشته و برای کفن و دفن فوتی‌های کرونا داوطلب می‌شوند و مردمی که حاضرند حیواناتی مثل سگ و گربه را به فرزندخواندگی قبول کنند امّا جنازه‌ی مردگان خود را در کوچه و خیابان رها کنند، کدام دسته را بیشتر به رنج و عذاب بیندازد!

این نکته را از مقایسه‌ی وضعیّت استان‌ها و شهرهای داخلی ایران هم می‌توان فهمید. شهرها و استان‌هایی نظیر تهران، خوزستان و مناطق شمالی کشور که پیش از سایر مناطق و بیش از آن‌ها، از نظر فرهنگ و انسانیّت سقوط کرده‌اند و سبک زندگی در آن‌ها به سبک زندگیِ غربی نزدیک‌تر است، همچنان وضع اسفناک‌تری نسبت به مناطقی مانند قم دارند که هرچند (بنا بر اعلامِ صحیح یا غلطِ رسانه‌ها)، کرونا از آن‌جا شروع شد امّا خیلی زود شرایط در آن‌جا به حالت عادی برگشت.

بنابراین به نظر می‌رسد برای مقابله با کرونا و شکست دادن آن، بیش از آن که رعایت پروتکل‌ها و متوسّل شدن به تجهیزات بهداشتی و تکیه بر امکانات مادّی شرط باشد، بازنگری در سبک زندگی و پایبندی به ارزش‌های اسلامی و وجدان انسانی و هم‌چنین دوری از سبک زندگی غربی و فرهنگِ منحطِّ آن، مهم و تعیین‌کننده است.

اشتراک گذاری :
برچسب ها