207 بازدید اسفند, ۱۳۹۷ تلنگر, روشنگری, شبهات

می گویند خداوند ارحم الراحمین است و به خاطر همین صفت مهربانی، حجم وسیعی از گناهان بندگانش را می بخشد و آن ها را روانه بهشت می کند؛ اما آیا واقعاً این چنین است؟!

در ابتدا یادآوری این نکته، خالی از لطف نیست که خداوند طبق فرموده خودش در قرآن کریم که می فرماید: «وَ مَن یَعمَل مِثقالَ ذَرَّهٍ شَرّاً یَرَه: آیه ۸ سوره زلزله»، گناه کسی را پاک یا باطل نمی کند؛ بلکه تنها آن ها را می پوشاند یا به عبارتی، آن ها را رو نمی کند. عفو و مغفرت الهی نیز به همین معناست. به عنوان مثال، فرض کنید شما به عنوان یک معلم، امتحانی از دانش آموزان کلاس می‌گیرید که یکی از شاگردان تان در آن امتحان، نمره صفر می گیرد. عفوِ عادلانه شما به این معنی نیست که این نمره صفر را اصلاً در دفتر نمره خود ثبت نکنید؛ بلکه معنایش این است که اگر همین دانش آموز در امتحان بعدی شما نمره بیست گرفت، دیگر نمره قبلی او را به رویش نیاورید و مثلاً خطاب به او نگویید:« این نمره تو هیچ ارزشی ندارد. تو اگر مرد بودی، امتحان قبلی ات را به جای صفر، بیست می گرفتی.» شما باید به گونه ای عمل کنید که آن دانش آموز متوجه شود آن نمره صفر سر جای خودش هست، چیزی از ارزش نمره بیست او کم نمی‌کند و فقط شما آن را به روی شاگردتان نمی آورید و آن را می پوشانید. (در غیر این صورت، سایر شاگردان در دفعات بعدی، تمایلی برای کسب نمره کامل در امتحان نخواهند داشت.) خداوند که ارحم الراحمین است، در همین حد می بخشد اما عجیب است که ما گاهی از خدا هم “ارحم الراحمین تر” می شویم!!

هم چنین همان طور که از حدیث پیامبر اکرم(ص) که می فرمایند: «مومن از یک سوراخ دو بار گزیده نمی شود» برداشت می شود، برای بهشتی شدن نیازی نیست لزوماً ما اصلا گناه یا خطایی نداشته باشیم؛ بلکه تنها کافی است کفه ی اعمال مثبت ما، سنگین‌تر از کفه ی اعمال منفی مان باشد (فَمَن ثَقُلَت مَوازینُه… وَ مَن خَفَّت مَوازینُه…: آیات ۸ و ۹ سوره اعراف). البته این موضوع، توجیهی برای تمایل به انجام بعضی گناهان و خطاها نیست؛ حداقل به دو دلیل:

اول این که بعضی گناهان، به تنهایی تاوان سنگینی در پی دارند؛ همان گونه که اگر تیمی که تمام بازی های جام جهانی را با تمام قدرت و حتی بدون خوردن یک گل پشت سر گذاشته و در فینال، تنها یک گل خورده است، باید تاوانی به سنگینیِ از دست دادن عنوان قهرمانی جهان بپردازد.

دلیل دوم این که ارتکاب برخی گناهان، زمینه را برای ارتکاب گناهان بعدی فراهم می کند. باز هم شبیه مسابقه فوتبالی که دو تیم، بازی پایاپای و هم سطحی را به نمایش می گذارند و تنها یک سهل انگاری، آن هم از سوی فقط یکی از بازیکنان در یکی از دو تیم، می تواند به خوردن گل منجر شود، روحیه تیم را از هم بپاشد و خوردن گل های بعدی را تسهیل نماید.

پس ملاک، سنگینی کفه اعمال مثبت است؛ همان طور که در یک مسابقه فوتبال و حتی برای برنده شدن در فینال و کسب عنوان قهرمانی در جام جهانی، فقط کافی است تعداد گل های زده شما بیشتر از تعداد گل های خورده تان باشد؛ حتی به اندازه یک گل.

البته همه این ها به شرط ایمان به خداست؛ چون در غیر این صورت، جزو دسته «فَیَمُت وَ هُوَ کافِرٌ فَاولئِکَ حَبِطَت اَعمالُهُم فِی الدُّنیا وَ الآخِرَه: آیه ۲۱۷ سوره بقره» قرار می گیریم و همه اعمال مان، چه مثبت و چه منفی تباه می شود.

گذشته از این ها، همان طور که مسابقات فوتبال قواعد خاص خود را دارد و عملکرد هر تیم بر اساس این قواعد سنجیده می‌شود، عرصه زندگی هم قواعدی دارد. آیا می توان از فیفا (فدراسیون بین‌المللی فوتبال) انتظار داشت از روی عطوفت و مهربانی، تمام گل های خورده ی تیمی که در مراحل اولیه جام جهانی حذف شده را نادیده بگیرد و آن تیم را در پایان مسابقات، قهرمان اعلام کند؟ آیا این کار، اسمش رحمت است؟ پس عدل و انصاف کجا می رود؟ بعضی شاید بگویند اگر خداوند این کار را در مورد تمام بندگانش اِعمال کند، آن وقت عدالت هم برقرار می شود؛ اما سوال این جاست که آیا فیفا هم می‌تواند از گل‌های خورده همه تیم ها بگذرد و همه تیم‌ها را به عنوان قهرمان معرفی کند؟ مسلّماً خیر. مشخص است که هر تیم و هر کس باید مطابق تلاش و عملکرد خود بهره کسب نماید.

از همه این ها که بگذریم، برای اثبات رحمت و مهربانی خداوند، چه دلیلی بالاتر و بزرگتر از این لازم است که به اعمال خیر و مثبت ما، ضریبِ ۱۰ می دهد و اعمال منفی مان را با همان ضریبِ یک محاسبه می کند؟! (مَن جاءَ بِالحَسَنَهِ فَلَهُ عَشرُ اَمثالِها وَ مَن جاءَ بِالسَّیِّئَهِ فَلایُجزی اِلّا مِثلَها وَ هُم لایُظلَمونَ: آیه ۱۶۰ سوره انعام). فرض کنید در همان مسابقه فوتبال، هر یک از گل های زده شما برابر با ۱۰ گل، و هر یک از گل‌های خورده تان برابر با همان یک گل محاسبه شود. با چنین وضعی، آیا برنده شدن در مسابقه فوتبال و در عرصه زندگی و در نهایت بهشتی شدن آسان تر است یا باختن در مسابقه، در زندگی و نهایتاً جهنمی شدن؟!

نکته آخر این که حواس مان باشد که ارحم الراحمین، تنها خداوند است؛ پس ما خود را در مواقعی مهربان تر از خداوند ندانیم و بدانیم که در مواضعی که خداوند غضب می کند، اگر ما رحمت پیشه کنیم، ظلم کرده ایم!!

۰
اشتراک گذاری :
برچسب ها